*

Anne Delbee

,
Bir Kadın
Afa Yayınları,
İstanbul 1990,
s. 45

405

Camille kendini çok bitkin hissediyor. Yardım istemek için bağırmak istiyor sanki, ona yardım edilmesi gerektiğini ifade edecek bir şeyler yapmak istiyor. Ama on üç yaşında bir çocuğun yardım isteğine kim inanır ki? "rahat dur, ilginç olmaya çalışma" diyeceklerdir mutlaka. Oysa nasıl bir bulantı sardı içini, tıpkı gizli bir hastalık kemiriyormuş gibi, sanki bu masada ölecekmiş gibi... Yutacak hâli yok, kusmak istiyor. "Yesene Camille". Onların hoşuna gitmek istiyor, ama sanki her yanı tutuldu. Büyük bir haykırma gibi, boraya tutulmuş bir ağaç gibi, Camille hareketsiz onlara bakıyor. Onları uzaktan duyar gibi, sanki kulaklarında pamuk tıkalı. İmdat, yardım edin! Annesi, babası, kız ve erkek kardeşi çiğnemeye devam ediyorlar. Yalnızca kısa bacağını düşünüyor. Yavaşlama. Kendisiyle ilgilenilmesini isterken, bir yandan da yalnız kalmak, kendi kendine olmak istiyor. "Kuklalar, kuklalar" diye bağırmaya başlıyor. "Camille". Yerde. Hareketsiz, cansız... "Bu çocuk bütün gün hiçbir şey yemedi. Bir de bütün gün o lanet torbaları taşımak için harcadığı güç...".



Çev. Ayşe Kurşunlu Ortaç

Tüm Anne Delbee alıntıları