*

Ursula K. Le Guin

,
Rüzgârgülü
Ayrıntı Yayınları,
İstanbul, 2017,
s. 36

1489

"Yeni Atlantis"ten

Çocukluğumda, uyumak üzereyken karanlık denize giderdim sık sık. Uyanan aklımla unutmuştum bunu neredeyse. Çocukken bütün yapmam gereken uzanıp düşünmekti: "karanlık deniz... karanlık deniz..." Sonra, kısa sürede orada olurdum; muazzam derinliklerde sallanır dururdum. Ama büyüdükten sonra, muhteşem bir armağan misali, çok nadiren gerçekleşir oldu. Karanlığın uçurumunu bilmek ve ondan korkmamak kendimi ona ve oradan çıkabilecek herhangi bir şeye bırakmak... Bundan daha büyük bir armağan olabilir mi?

Tüm Ursula K. Le Guin alıntıları