*

Mehmet Rauf

,
Siyah İnciler
YKY,
İstanbul 1997,
s. 49

230

"Sonsuza Kadar Sen, Sonsuza Kadar"dan

Bütün güzel şeyler, kederli, dayanılmaz bir çekicilikle beni ölüme yöneltiyor; bedbahtların hayattan yorgun düştükçe duydukları ölüm arzularını ben güzellik ve mutluluğun önünde hayran [olduğum] ve hasretle ezildiğim zamanlar hissediyorum; hayranlığım yavaş yavaş ağır bir hüzne, ezici bir hüzün ve eleme dönüşüyor; sanatın, tabiatın beni dehşete düşüren güzelliklerine karşı beni sıkıntı sarhoşu ediyor. Duygularım o kadar şiddetli ki eleme temas ediyor. İşte bunun için bu arzulara hayatı en çok sevdiğim zaman düşüyorum, neşelerim ölüm arzularıyla kanadı kırık kalıyor.

Tüm Mehmet Rauf alıntıları