*

Vladimir Nabokov

,
Ada ya da Arzu
İletişim Yayınları,
İstanbul 2004
s.47

8

… Bir saatin akreple yelkovanı, bozuk bile olsalar, durdukları yerden emindirler ve en aptal küçük kol saatlerine bile bunun neresi olduğunu bildirirler, yoksa her ikisi de kadran değil, ancak komik bıyıklı beyaz bir surattır. Aynı şekilde bir çelovek (insanoğlu) de nerede durduğunu bilmeli ve diğerlerine bildirmeli yoksa bir çelovet klok dan (insan müsveddesi) başka nedir ki, ne erkek ne kadın, sadece bir ‘tutam insancık , zavallı Ruby nin, Küçük Van im benim, cılız sağ memesi için dediği gibi, bir tutam memecik. Ben, zavallı Princesse Lointaine, çok çok lointane im artık, nerede durduğumu bilmiyorum. O halde durmamalı, düşmeliyim. İşte böyle, adiyö, canım, canım oğlum ve elveda zavallı Demon, günün tarihi ne ya da mevsim hangisi bilmiyorum ama oldukça resimsel ve de mevsimsel güzel bir gün, bir sürü küçük küçük karınca sıraya girdiler, güzel haplarıma musallat olmak istiyorlar.

Kızkardeşimin kızkardeşi teper
İz ada ("artık bu cehennemi geride bıraktı")

Tüm Vladimir Nabokov alıntıları