Bir yuvarlak`ın benim bulabildiğim sayıda köşeleri vardır. Burada durup kalırsam “araştırıcı” derler bana. Bir yuvarlak`ın benim bilmediğim sayıda köşeleri vardır. Bu bildiğimde direnip kalırsam mutsuz derler bana.
Ama bir dakika, hayatta anlatılamayacak şey yoktur. İkna olmayanlar, tarihte de büyük romanlarda da hep kaybederler.
Her acı dünyanın yerine geçer ve her kedere başka bir evren gerekir.
Her şeye rağmen yaşamak isteyenler düşer sokaklara. Yoksa bütün kuleler, köprüler, denizler, otobüsler, trenler, kesici, delici aletler onların. Yaşamanın değerini bir tek sokaktakiler bilir. Gerçekten yaşayanlar da onlardır, ölmekten korkanlar da.
Dünyayı döndüren, toplumları dağıtan o en büyük duyguların özü, sıradan günlük hayatın içindedir. Kötülük sıradandır. Kimilerine göre insan ruhunun bu tür incelikleri yazılmaya değmez. Eee derler, ne anlattın sen bize? Onlar bin insan ruhunun bir araya gelip yıktığı bir evreni okumak isterler. Oysa içlerinden birisi bütün bir dünyadır, hayattır.
Oysa hayatta hiçbir şey kaybolmuyordu. Çöp oluyordu ama yok olmuyordu. Gazıyla, külüyle, geri kalan pisliğiyle, dönüştüğü başka bir şeyle var olmaya devam ediyordu bu dünyada.
İnsanın ruhuna erişeceksen, deliğinden değil yarasından gireceksin.
Hastalardan hasta beğen, yaradan yara. Hastalığını emsalsiz sananlar yanılır. O en eski yerinde gülen bir çocuk var. Bul onu, gör onu, yaklaş yanına, okşa, okşa, okşa…
Yetti okuduğun. Artık yaz. Yaz, âlemdeki son imzan bir kelime olacaktır zira. Güçlü olsan da yaz, zayıf olsan da.
