*

Sina Akyol Avluda

YKY, İstanbul 1996 s. 12-14

Uzakta, Kan Rengi.

(1)

Bir ses. Kırılan yerinde dilin.

Diyor ki git, anlam uzaktadır.

(2)

Aktıkça durulur zaman, anlam budur,

kendinden ibarettir. – Ben hep böyle arındım.

Yaprağa yalnızca yağrak dedim.

Sarıysa, sarı yaprak dedim. – iyidir

yalın söz.

İyiydi. – Turnaları yazdım.

Ve göğü

Avlandıkça.

(3)

Ben ki anlamın

mavi olduğunu öğrendim

kan rengi olduğunu

öğrendikçe.

Anladım. Merakla sustum.
Belki susmak

mavidir diye.

Eklerim: Belki susmak

kan rengidir.

[…]

Tüm Sina Akyol alıntıları