*

Mehmet Rauf Eylül

Akçağ Yayınları, Ankara 2006 s. 31-32

Hâlâ mutluluk rengini muhafaza eden bu müşterek hayatlarının derinliklerinde kendi hissolunamaz, görülmez bezginlikler hissettiğinden, o söyledikçe onun zannettiği kadar mesut olduklarına inanmak istiyordu.

Hiç, hiçbir kederleri, ayrılıkları, hiçbir şeyleri yoktu; fakat işte bu kadar samimi, bu kadar bağlı bir hayata alıştığı için en hissedilmez şeyler ona tehdit gibi geliyordu.

Tüm Mehmet Rauf alıntıları