“Yolları Çatallanan Bahçe”den Korkunç bir işe kalkışan kişi bunu çoktan tamamlayıp bitirmiş olduğunu düşlemeli, geçmiş kadar geriye döndürülemeyecek bir gelecek olduğu düşüncesini kendine kabul ettirmeli. Çev. Fatih Özgüven
“Yolları Çatallanan Bahçe”den Sonra, insanoğlunun başına gelen her şeyin, tam ama tastamam şimdi‘de geçtiğini hatırladım. Yüzyıllar geçiyor ve yalnızca şimdiki zamanda oluyor her şey; havada, yerin ve denizin üzerinde sayısız insan var, ama gerçekte, olup biten her olay bana oluyor… Çev. Fatih Özgüven
“Bellek Funes”ten Sadece tür simgesi olan köpek’in birbirine benzemez, çeşitli boy ve bosta bir sürü köpeği kapsadığını kavramakta zorlanıyordu; üç on dörtte (yandan) gördüğü köpeğin üçü çeyrek geçe (önden) gördüğü köpekle aynı adı taşıması fikri de onu rahatsız ediyordu. Çev. Fatih Özgüven
“Döngüsel Yıkıntılar”dan O anda, düşleri oluşturan tutarsız, sersemletici maddeyi işlemenin bir insanın üstlenebileceği en güç iş olduğunu anladı; daha üst ve daha alt düzeydeki kastların tümünün sırlarına erse bile; kumdan bir ip örmekten ya da rüzgârın olmayan yüzünü mühre kazımaktan daha zorluydu. Çev. Tomris Uyar
“Döngüsel Yıkıntılar”dan Dokuz-on gece sonra, buruk bir duyguyla, öğretisini ses çıkarmadan benimseyen öğrencilerden hiçbir şey bekleyemeyeceğini, buna karşılık kendisine ara sıra da olsa karşı çıkmayı göze alanlardan bir şeyler bekleyebileceğini anladı. Birinci kümedekiler, sevgiyi ve yakınlığı hak etseler de birey katına yükselemezlerdi asla; ikinci kümedekilerse az da olsa daha önemli bir varoluş-öncesi dönemdeydiler. Çev. Tomris […]
“Don Quixote Yazarı Pierre Menard”dan Ün, anlaşılmamanın bir türü, belki de en kötüsüdür. Çev. Fatih Özgüven
“Don Quixote Yazarı Pierre Menard”dan “Aslında giriştiğim iş zor değil,” diye yazıyordu mektubunun başka bir yerinde. “Yalnız sona erdirmek için keşke ölümsüz olabilseydim.” Çev. Fatih Özgüven
Victor Hugo olsa şöyle derdi, parlak üslubuyla: “Tarihe bir bacağını vermiş, ama tarihin ne olduğunu bilmiyordu.” Çev. Sabahattin Eyüboğlu
En azılı bir eşkiya çetesinin başı Caruso demiş ki bir gün: “Dünyanın kocaman bir tek yüreği olmalıydı ve ben o yüreği göğsünden söküp çıkarmalıydım.” Çev. Sabahattin Eyüboğlu
“Bezik Oynayan Kadınlar”dan Özür dilerim dünya Ben bu otelden çıkamam İmza: Seniha.
