Bütün güzel şeyler, kederli, dayanılmaz bir çekicilikle beni ölüme yöneltiyor; bedbahtların hayattan yorgun düştükçe duydukları ölüm arzularını ben güzellik...
Mademki hayat böyle birleştirmek için bizim gibi uzun süre zâlim kimsesizlikler içinde sürünmüş iki yetim varlığı seçti, mademki kader bu iki kırık...
Hiçbir Yer Bir yer, âh bir yer olsun; öyle bir yer istiyorum ki orada hiçbir şey olmasın, hiçbir şey, hayatı, doğayı şekillendiren şeylerin hiçbiri...
Hiç olmazsa beraber ölmek de mi yoktu? Hiç olmazsa onun için ölmek de mi yoktu?
Yine o şuurunun sesi yükselerek "Lâkin herkesin hayatında da böyle başkalarının iğrenç bulacakları anlar vardır." demek istiyordu. Fakat...
Hâlâ mutluluk rengini muhafaza eden bu müşterek hayatlarının derinliklerinde kendi hissolunamaz, görülmez bezginlikler hissettiğinden, o söyledikçe...
[...] asıl kabahatin köşkte olmadığını hissediyordu; kabahat şu sebebini düşününce kalbini sızlatan can sıkıntısında, ne kadar aşk ve bağlılık ile geçerse...