125

"Adem'le Havva"dan, Ahmet Hamdi Tanpınar

Ve karşılıklı çığlık devam ediyor. Havva çağırıyor. Âdem yürüyor, Âdem sesleniyor. Havva kuyusunun başında onu bekliyor. Ve insan sesine susamış...

Hikayeler, Dergah Yayınları, İstanbul 2007 s. 249 devamı

123

"Teslim"den, Ahmet Hamdi Tanpınar

O zamana kadar politikayı büyük merkezlere mahsus, büyük meselelerin etrafında ve her şeyden evvel bir fikir dâvası addederdi. Fakat bu kısa...

Hikayeler, Dergah Yayınları, İstanbul 2007 s. 203 devamı

121

"Yaz Yağmuru"ndan, Ahmet Hamdi Tanpınar

Hayatına bütün müdahalesi kendi kendisini göz hapsine almaktan ileriye gitmiyordu.

Hikayeler, Dergah Yayınları, İstanbul 2007 s. 200 devamı

118

"Abdullah Efendinin Rüyaları"ndan, Ahmet Hamdi Tanpınar

Arkadaşları seslendikleri zaman Abdullah Efendi kendisini bir kuyunun dibinde buldu; o kadar kâinatla alâkasını kesmiş, kendi kendisi yahut...

Hikâyeler, Dergah Yayınları, İstanbul 2007 s. 22-23 devamı

117

"Abdullah Efendinin Rüyaları"ndan, Ahmet Hamdi Tanpınar

Hakikatte Abdullah Efendi, ömürlerinin sonuna kadar kendileri olmaktan kurtulamayan, nefislerini bir ân bile unutamayan, etrafındaki havaya...

Hikâyeler, Dergah Yayınları, İstanbul 2007 s. 12 devamı

98

Yaşadığım Gibi, Ahmet Hamdi Tanpınar

Dostoievsky yi ise yeni yeni tadıyordum. Muazzam bir şeydi bu. Her an dünyam değişiyordu. İnsan ıztırabıyla temasın sıcaklığı her sahifede sanki kabuğumu...

Dergah Yâyınları, İstanbul 2006 s. 58 devamı

45

Huzur, Ahmet Hamdi Tanpınar

İhsan, bunları ne güzel anlardı. Bir gün "Her ninnide milyonlarca çocuk başı ve rüyası vardır" demişti.

Dergâh Yayınları, İstanbul 1996 s. 23 devamı

44

Huzur, Ahmet Hamdi Tanpınar

İhsan, kendisinin gölgesiydi.

Dergâh Yayınları, İstanbul 1996 s. 19 devamı

27

"Yaz Yağmuru"ndan, Ahmet Hamdi Tanpınar

"[...] Dünyanın belki en iyi kalpli insanları. Ama ne yaparsın ki hepsi dertli. Kendi dertleri değil! Başkalarının derdi. Etraflarındaki hiçbir şeyi...

Hikayeler Dergah Yayınları, İstanbul 2007 s.149 devamı

26

"Yaz Yağmuru"ndan, Ahmet Hamdi Tanpınar

Bu mübarek 1944 yazında tam kendi seviyesinde bir insanın yaşaması lazım geldiği gibi yaşıyor, düşünmesi lazım gelen şeyleri düşünüyordu. "Bu muydu...

Hikâyeler Dergah Yayınları, İstanbul 2007 s.185-186 devamı