“Düştanbul”dan XXI Hey Tanburî Efendi! Taksim e çıkmasın bütün yolları bu şehrin; şahnişinde otur sen de kırık bir taksim – in, Düş İstanbul u başlarına ör!
“Düştanbul”dan XVI Düştanbul! Cahide Sonku’yu kim öl –
“Düştanbul”dan VI Sokaklarında bu şehrin, ölüm Denizi bu şehrin, ölüm Göğü ölüm. Sevgisi bu şehrin, bu şehre sevgi, bir insanına sevgi bu şehrin, ölüm. Kostantiniyye, İslâmbol olup bir vakitte, donanıp ışıklarını artık bu şehir Her şeyi ölüm, bu şehrin. Kirpikleri ölüm. Orası ölüm. Belalısıyım ben bu şehrin, ölüyüm
“Düştanbul”dan Serin kuşu sabahın, acılı ve tekdüze, açılan sessiz bir yaprak gibi gündüze.
“Garanti Karantina”dan Hay Hay gözü kör aşkın, en azından katarakt!
Hepimiz, kendi dünyamız, bütün dünyaymış gibi yaşarız. Birbirimizle çarpışmadan, kendi gerçeklerimize doğru kayıp gideriz.
İnsanın en büyük mucizesi, unutmak.
Görmemek için gözleri kapamaya benzemez unutmak.
Yüzerken bile terlerdi.. Mutsuz çocuk.
Söylenmedik söz kalmamıştır: Buna inanabilirim. Bütün söylenmiş sözler duyulmuştur: buna inanamam.
