Anlaşılması Güç Bir İnsanlık Başlarlar uykudan uyanmaya karşı dağlara bakmaya Şehir canlarına okumuş alınlarına bir kara vurmuş Daha çocukturlar ve anlarlar...
Ayna Ve gözüm eşyamda değil Yoruldum maddemden Ta ki dünya bitti Köşk kurdum sakin oldum Dehlizsiz ve tabakasız Kör bir hayvan gibi Rızkına etiyle yanaşan...
Kuyular sularını yükseltir Çöllerden sızıp gelen geyik ağızlarına
Dostum üşüyorum dedin Üşüme Korkuyorum -Korkma Kaçıyorum -Kaçma Ürperiyorum düşünceden -Ürper
Tabutunuz Pırıl pırıl çivileri ve talaş kokuyor Demek taze ölülerdensiniz hemşehrim Kan akıtılmadan Kesildi damarlarınızın sıcaklığı Söyleyin kim yokladı...
Çocuklar Kurtulamazlar yanaklarına konan yaradan Olmadık anda bırakılırlar Sonra Nice sonra Hatta bazen karanlıklarına uzanırlarken kadar sonra Üzerinde...
Ve çocuğun uykusu böyle başladı Çünkü yeni bir çocuk uyanacaktır
Michelangelo ya Musa heykelini yaptıran, Musa`ya olan sevgisi midir, mermere olan sevgisi mi? Bence ikincisi!
Leonardo da Vinci, Cloux şatosunda Kral I. François`in kucağında son nefesini verirken, "Haşmetli hükümdarımın kollarında ölmek benim için şereflerin...
Moda deyimiyle "küreselleşme", insanın kendi dışındaki dünyanın "vahşete çağrısı" karşısında elindeki "Çocuk Haftası" ciltlerini...